wafel.org

Het was muf en rook er naar urine. Ik zat in een versleten crapaud kaartje te leggen met een invalide man.
“Kom eens dichterbij”, lispelde hij. Ik boog voorover, zodat hij de kans kreeg om in mijn oor te fluisteren.
“Die man daar is een verrader”, zei hij en wees naar iemand, die voorover gebogen zijn veters aan het strikken was. “Dadelijk hang ik je aan je veters op”, riep de invalide man.
De aangesprokene keek schichtig naar ons en verdween. Ik legde een kaart neer en won de pot.
“Verdomme”, zei de invalide man, “ik begin te geloven dat jij ook met de vijand heult.”
Hij bewoog neurotisch zijn rolstoel heen en weer. Ik zweeg, want dat was wel zo beleefd. Hij kalmeerde en we vervolgden ons spel.
“We hebben ze mooi te pakken gehad, daar, hè?”, grijnsde hij.
“Zeker, zeker, ongetwijfeld”, mompelde ik.
“Jij was ook zo dapper - ik was blij dat ik zo’n vriend aan mijn zijde had. Dat kan ik mij herinneren”, zei hij en keek alsof zijn geheugen een zeef was geworden.
“Dat is nu helemaal verdwenen”, zei ik.
“Ach, kom, volgens mij ben je nog net zo dapper”, zei hij vergoelijkend.
“Nee, ik ben je vriend niet meer”, ageerde ik, “dat bedoel ik ermee!”
Ik liep het revalidatiecentrum voor oorlogsveteranen uit. De invalide man keek treurig uit het raam. We hielden nog wel jarenlang telefonisch contact, totdat hij stierf. Hij belde toch op rare uren.

Uw schrijver is onverwachts dronken gebleken.

Tip van vandaag (en ter voorkoming van hachelijke situaties): het gnuivende geluid van een eerste, ontpoppende lach kan nog altijd verhuld worden met het schrapen van de keel of de aanzet tot een hoest. Gebruik met mate.

We hadden allebei een driewieler en deden wie het hardst kon verongelukken. Ik had me goed voorbereid en tomatensaus met wat water verdund, zodat het op echt bloed leek. Mijn buurjongen was niet zo doordacht, maar reed des te roekelozer. Zijn drie wielen rammelden vervaarlijk als hij bochten nam, zijn blik was verwilderd. Ik probeerde hem bij te houden en gaf mijn trappers alles wat ik had. Hij moedigde mij onverstaanbaar aan, omdat hij enkele stompjes tanden, als trofees, onder zijn tong bewaarde. We zouden toch allebei in het ziekenhuis belanden. Dat stond buiten kijf.

De schrijver vraagt uw integriteit. Tot dusver is de schrijver erin geslaagd telkenmaal een miniatuur af te leveren naar ieders wens. De schrijver is daarentegen een getormenteerde ziel, die niet in staat is daags een ultrakort verhaal te concipiëren naar ieders genoegen. Sterker nog, de schrijver heeft zijn twijfels bij menig verhaal dat de afgelopen tijd hier is beland. Wanhoop echter niet, de schrijver gaat op het moment een fase door, die door velen als een moment van bezinning kan worden beschouwd. Sceptici zouden zeggen dat de schrijver de lust om te schrijven heeft verloren en een nieuw elan moet vinden, alvorens de pen weer ter hand te nemen. Hiervoor uw begrip, nogmaals.

De hele club stond hossend en lallend op het dak feest te vieren ter ere van ons vijfjarig bestaan. Vijf jaar bestaan is op zich niet een prestatie, maar bij gebrek aan evenementen hebben we dit als feestmoment uitgekozen. De leden van de club waren het er roerend mee eens en laafden zich aan drank en muziek. Ik leunde over de balustrade en rochelde af en toe naar beneden. Iemand stootte mij aan.

Een gesprek in de wachtkamer bij de dokter:

Toen ik vanmiddag de zon op mijn aangezicht liet gloren en de wereld met een ongekende gemoedelijkheid bezag, ontdekte ik een vlieg tussen de voegen van de gelegde stenen. Nu was mijn ontdekking van korte duur, want de vlieg - alsof mijn blik hem verontruste - was gevlogen. Het duurde niet lang voordat ik ontdekte wat zijn nieuwe schuilplaats was geworden. Altijd is de vlieg in beweging, want alles moet ontdekt worden. De vlieg is zijn eigen vliegtuig om op zijn vakantiebestemming aan te belanden. De vlieg lijdt niet onder jetlags of slapeloosheid, want hij hoeft niet te dutten. De vlieg is een echte nachtbraker.

“Zullen we wat afspreken?”, vroeg zij spontaan.

“Als je zelfmoord pleegt, ben je niet bang dat iemand je verleden ontdekt, maar dat je toekomst geen kansen meer bevat”, bedacht ik toen ik het toilet doorspoelde. “Een gelukkig mens is geen filosoof”, mijmerde ik toen ik languit op de bank naar het plafond lag te staren. “Als alle leugens waar zijn, kan ik iedereen voor leugenaar uitmaken”, mompelde ik terwijl ik de televisie uitklikte. “Een seconde is een eeuwigheid voor degene die maar een minuut te leven heeft”, constateerde ik, toen ik naar mijn horloge keek. “Spoed is een teken dat de mens uiteindelijk zal falen in zijn neurotische drang om de wereld te ordenen”, zei ik binnensmonds, terwijl ik met mijn trappers peddelde.