wafel.org

Ik keek over de haven uit en dronk een biertje. Donkere smog hing boven het industriegebied, maar de lucht boven mij was hemelsblauw. Er waren geen meeuwen hier.
De haven ademde dood, maar mijn aanwezigheid doet leven. Ik schep niet, maar ik besta.
Mijn voetsporen bleven achter, maar ik ging weer naar huis.

“Ze zeggen dat ik begiftigd ben”, riep ik, terwijl ik de brief in mijn handen verder las.

Een oude vriendin belde mij laatst op. Ik schrok, maar dat liet ik niet merken. We spraken over koetjes en kalfjes en voorzichtig probeerde ik wat herinneringen op te halen.

“Hij is momenteel de jongste schrijver van Nederland en ook informaticastudent: Jorrit Kronjee. Welkom in de studio”, kondigt Henk van Dorp aan.

Het leven is zo vluchtig dat onderwijl miljoenen planeten uitdoven en miljarden sterren worden geboren.

Bij de eindhalte van de wereld stonden we te wachten op de bus, die we al in de verte zagen naderen. Een enkeling verschoof wat onrustig en probeerde uit te kienen waar de bus zou stoppen in de hoop een goed plaatsje te krijgen. Ik probeerde mij voor te stellen hoe de buschauffeur eruit zou zien en vroeg mij af of de buschauffeur hetzelfde deed met zijn passagiers.

Poes vermist!

“Luister, doodgraver, dit is grafschennis!”, brulde ik.

Als Boeddha werkelijk Verlichting heeft gevonden, waarom besloot hij dan zich nog 40 jaar in aardse misère te wentelen?

Toen ik vandaag door een betoverd bos wandelde stuitte ik op een elfje, dat laveloos op een boomtak lag. Ik stelde mij voor.