wafel.org

Dit is een inzending voor Ware verhalen

—

Het voetgangerslicht bij Zuidplein is kapot. Groen of rood.
De gevaren inschattend kies ik voor groen en steek over. Aan de overkant banjert een zwerver heen en weer. Niet bewust van zijn aanwezigheid en met mijn blik op oneindig loop ik in zijn fuik.
“Bent u gelovig?”
“Is dat een strikvraag?”, antwoord ik lacherig.
“Volgens mij bent u gelovig.” Hij knijpt zijn ogen samen, alsof hij een groot mysterie ontrafeld heeft. Ik haal mijn schouders op.
“Als jij dat vindt.”
Hij trekt iets uit zijn jaszak.
“Kies een bladzijde!”
In zijn smoezelige handen heeft hij een klein bijbeltje, die hij nu voor mij houdt. Nerveus slaat hij de bladzijden om, wachtend op mijn teken. Ik kies een bladzijde. Plechtig begint hij voor te lezen:
“Zie dan de goedertierenheid en de strengheid van God; de strengheid wel over degenen, die gevallen zijn, maar de goedertierenheid over u, indien gij in de goedertierenheid blijft; anderszins zult ook gij afgehouwen worden.”
Terwijl hij voorleest, kijk ik om me heen. Bij het CWI staat, zoals iedere ochtend, een kliekje mensen te wachten tot de ingang geopend wordt. Soms heb ik meelij met al die mensen. Vaak echter heb ik niet van die grootse gevoelens. Dan vraag ik mij af of ze misschien heel graag bij het CWI willen werken, maar niemand de sleutel bij zich heeft. Anderzijds kan ik me voor zulk soort stompzinnige gedachten ook wel voor de kop slaan.
De zwerver is inmiddels begonnen aan de verklaring van het vers. Uit mijn portemonnee haal ik een euro. Terwijl hij nog over het woord ‘goedertierenheid’ hakkelt, druk ik het muntstuk in zijn handen.
“En zo is het!”, voeg ik eraan toe.
Hij glimlacht. De rimpels in zijn gezicht, die door de kou en de coke vroegtijdig ontstaan zijn, lijken nog dieper te worden.
“Ziet u wel dat u een christen bent! Ik wist het wel!”
“Ach, daar hoef je geen christen voor te zijn.”
“Christenen zijn altijd aardig voor me.”
“Misschien ben ik wel een islamiet.”
Hij schudt driftig zijn hoofd.
“Nee, een christen. Alleen christenen zijn aardig voor me.”
Er valt een stilte. Niet wetend wat ik hier verder nog doe, mompel ik ‘succes ermee’ en vervolg mijn weg.

Onderstaande is mijn tweede poging om gepubliceerd te worden in de rubriek `Beste Beatrijs’ van de Trouw. Mijn eerste poging is hier te vinden. Ook deze poging, die ietwat gewaagder is, heeft een serieuze reactie gekregen van mevrouw Ritsema. Jammer genoeg ben ik deze reactie kwijtgeraakt. Ach! Wat maakt het ook uit?

Onderstaande is mijn eerste poging om een debuut te maken in de rubriek Beste Beatrijs van de Trouw met een fictief verhaal. Ik kreeg wel een serieuze reactie van mevrouw Ritsema, maar het verhaal is nooit gepubliceerd.

Ken je mij nog niet?

Ik werk als telefonist bij een groot en internationaal bedrijf wat ik om commercieel-technische redenen niet bij naam mag noemen, maar men mag aannemen dat het groot en internationaal is. Onlangs sprak ik met Britney Spears. Zij belde mij op.

Negers zijn de besten!

Hij slikte zijn angst in en stapte met trillende benen in de auto. Met zijn handen tussen zijn benen geklemd staarde hij wezenloos naar het handschoenenkastje.

“Ik wil dat je me kust”, zei ze.

Ik was onlangs op een zakentripje naar New York, je kent het wel. Stond ik daar all of a sudden opeens face to face met een zwerver. Of ik een dollar had voor een busticket. Om te bescheuren.

Iedereen weet hoe deze zin zal