wafel.org

“Het is tijd”, zegt de cipier.
De gevangene zucht eenmaal diep en neemt een laatste slok van zijn wijn. Dan staat hij op en loopt richting de cipier.
“Deze kant op, meneer Hoessein”, zegt de cipier.
De cipier leidt Saddam Hoessein naar een ruime kamer, die uit een podium en een spiegelruit aan de zijkant bestaat. Bij het zien van de strop boven het podium stokt Saddam even, maar de cipier dwingt hem het podium te beklimmen.
Vanachter de spiegelruit is onverstaanbaar geroezemoes te horen.
Saddam gromt. Het publiek is gearriveerd.
Plotseling klinkt helder: “الموت لصدام!” (“Dood aan Saddam!”)
Even is het stil. Dan barst het los in haatkreten. Saddam, die inmiddels rechtop staat, begint driftig te gebaren en schreeuwt: “إني لكم الدكتاتور!” (“Ik ben jullie dictator!”)
Hij tiert en loopt rood aan.
Een tweede cipier, die ondertussen het podium beklommen heeft, snelt naar Saddam toe en trekt hem haastig een kap over zijn hoofd. Saddam zwijgt en laat zich gedwee door de cipier naar zijn plek duwen. Terwijl de cipier de strop aantrekt, moet Saddam kokhalzen.
Het publiek - nog altijd luidruchtig – begint met aftellen. 10, 9, 8 …
Vluchtig loopt de cipier weg. Saddam is nu alleen op het podium.
Als de beslissende nul door de ruimte davert, slikt Saddam even.
En terwijl het luik onder hem opent, en hij voor de laatste maal “الله أكبر” prevelt, is het advocaat Knoops die de executiezaal binnenstormt en schreeuwt: “Stop de executie! Deze man is onschuldig!”

Opruiming bij de Gall & Gall!

Opnieuw commotie rond mevrouw Albayrak! Een pijnlijke kwestie voor de PvdA! EenVandaag trok mijn aandacht met schreeuwerige koppen, waardoor ik er meteen middenin zat; de Armeense genocide. Whodunnit?

Dit is mijn inzending geweest voor de schrijfwedstrijd, die georganiseerd was door het tijdschrift Boek. Het deel tot aan de streep is geschreven door Charles den Tex. De streep en de rest is van mijn hand. De wedstrijd is gewonnen door Set Pronk.

Vandaag ontmoette ik de man die ik een jaar geleden zelf was. Ik was door zijn voortuin heengelopen en had bij hem aangebeld.

Toen Herman Theodorus Brouwers voor het eerst inademde, blies zijn moeder haar laatste adem uit. Ze had door complicaties tijdens de geboorte veel bloed verloren en hoewel dokters nog hadden geprobeerd haar te reanimeren, bleek ze dusdanig verzwakt te zijn, dat ze niet meer te redden was. Zij stierf een uur na de geboorte van Herman.

Het eerste dat de taxateurs zagen toen ze de deuren van Herman Brouwers’ huis aan de Veerkade openmaakten, was een kolossale fontein, compleet met Poseidon en zeemeerminnen, die onmiddellijk bij binnenkomst water begon te spuiten. Daarachter stond een reusachtige replica van de Venus van Milo, die een langgerekte schaduw wierp over de marmeren vloer van de immense hal. Uit nader onderzoek bleek dat deze Venus een echte Brouwers betrof. Begonnen vanuit een frame van ijzerdraad had Brouwers met papier mâché laag na laag een kopie vervaardigd, die zo gedetailleerd was uitgevoerd, dat sommige kenners beweerden dat de echte Venus van Milo er maar kitscherig bij afstak.

Mijn adem stokte even toen ik haar zag door het raam van een naamloos zelfbedieningsrestaurant. Ze was nog steeds oogverblindend mooi.

“Ik ben thuis!”

Het is druk in de Albert Heijn To Go. Ik sta in de rij en staar wat voor me uit. In mijn hand heb ik een kant-en-klare maaltijd van tagliatelle met zalmfilet geklemd. Voor mij fluit een man een zeer irritant deuntje. De vrouw achter mij is van mening dat de rij sneller doorloopt dan ik en duwt haar boodschappentas telkens tegen mijn kuiten. Ik voel me overbodig.