wafel.org

“Ze zeggen dat ik begiftigd ben”, riep ik, terwijl ik de brief in mijn handen verder las.
“Wie zegt dat?”, riep ze terug vanuit de keuken.
“Ze, van het bureau, ze”, verklaarde ik. De geur van bradende karbonaadjes bereikte mijn neus. Ik snoof verlekkerd.
“Nou, je klinkt anders nog kerngezond, hoor!”, riep ze olijk.
“Hoezo?”, vroeg ik.
“Volgens mij ben je niet vergiftigd. Staat dat er niet?”, vroeg ze nu onzeker.
“Uw talenten zijn zeer benijdenswaardig. U bent werkelijk een begiftigd man, zeker in verhouding tot de rest van de medewerkers hier. Door deze onderclassificatie zijn wij, tot onze grote spijt, genoodzaakt u een eervol ontslag aan te bieden met een aanbeveling, waarin niets dan lof, voor uw volgende werkgever”, las ik voor, waarop ik de nadruk legde op het besproken woord.
“Ben je nu ontslagen?”, riep ze verbaasd.
“Ja, ze vonden mij te slim”, zei ik, mij net bewust wordend van de koddigheid van de gehele situatie.
“Konden ze je niet op een hogere positie plaatsen?”, vroeg ze, terwijl ze de kamer met een stomende pan kwam binnenlopen.
“Nee, er was maar één hogere positie en die is bezet door de meneer die deze brief heeft geschreven”, weerlegde ik.
Ze zette de pan langs mij neer en gaf mij, terwijl ze over mij hing, een opbeurende kus.

“Wat is dat dan, begiftigd?”, vroeg ze veel later.

Een oude vriendin belde mij laatst op. Ik schrok, maar dat liet ik niet merken. We spraken over koetjes en kalfjes en voorzichtig probeerde ik wat herinneringen op te halen.

“Hij is momenteel de jongste schrijver van Nederland en ook informaticastudent: Jorrit Kronjee. Welkom in de studio”, kondigt Henk van Dorp aan.

Bij de eindhalte van de wereld stonden we te wachten op de bus, die we al in de verte zagen naderen. Een enkeling verschoof wat onrustig en probeerde uit te kienen waar de bus zou stoppen in de hoop een goed plaatsje te krijgen. Ik probeerde mij voor te stellen hoe de buschauffeur eruit zou zien en vroeg mij af of de buschauffeur hetzelfde deed met zijn passagiers.

Poes vermist!

“Luister, doodgraver, dit is grafschennis!”, brulde ik.

Als Boeddha werkelijk Verlichting heeft gevonden, waarom besloot hij dan zich nog 40 jaar in aardse misère te wentelen?

Toen ik vandaag door een betoverd bos wandelde stuitte ik op een elfje, dat laveloos op een boomtak lag. Ik stelde mij voor.

Het was muf en rook er naar urine. Ik zat in een versleten crapaud kaartje te leggen met een invalide man.

We hadden allebei een driewieler en deden wie het hardst kon verongelukken. Ik had me goed voorbereid en tomatensaus met wat water verdund, zodat het op echt bloed leek. Mijn buurjongen was niet zo doordacht, maar reed des te roekelozer. Zijn drie wielen rammelden vervaarlijk als hij bochten nam, zijn blik was verwilderd. Ik probeerde hem bij te houden en gaf mijn trappers alles wat ik had. Hij moedigde mij onverstaanbaar aan, omdat hij enkele stompjes tanden, als trofees, onder zijn tong bewaarde. We zouden toch allebei in het ziekenhuis belanden. Dat stond buiten kijf.