wafel.org

De lamellen lieten slechts een enkel straaltje door van de zonsopgang. Haar naakte lichaam, waarover nauwelijks dekkend een laken was gedrapeerd, deinde vredig mee op haar ademen.
Phil trok zijn hand van haar heup terug en ging op de bedrand zitten. Hij gespte zijn horloge om en staarde voor een moment naar het schemerige licht. Toen zuchtte hij diep en griste zijn broek van de stoel. Terwijl hij zijn evenwicht probeerde te bewaren en hij zijn tweede been in de broekspijp stak, werd zij wakker.
Ze was zich onmiddellijk bewust van de situatie.
“Phil, moet je werkelijk gaan?”, vroeg ze smekend.
“We hebben het hier vaak genoeg over gehad, Dorothy. Dit is wie ik ben, dit is wat ik doe”, antwoordde hij.
“Gisteren zei je nog tegen mij dat ik het belangrijkste in je leven ben”, zei ze verwijtend.
“Asjeblieft, Dorothy, niet nu. Niet nadat we alles al gezegd hebben wat erover gezegd zou kunnen zijn”, zei hij geïrriteerd. Met een ferme ruk trok hij zijn broeksriem aan.
“Kan je ze niet zeggen dat je ziek bent? Er is vast wel een vervanger”, stamelde ze. Ze zat nu rechtop in bed en had haar handen tussen haar dijen geklemd.
“Er is geen vervanger, en zelfs als er een was, dan blijft het mijn plicht”, antwoordde hij wanhopig.
“Weet je het zeker?”, zei ze, plotseling zwoel.
Ze omvatte haar borsten met haar handen en kneep zachtjes. Ze glimlachte vertwijfeld.
“Ja”, zei hij resoluut. Hij was nu, op zijn schoenen na, volledig aangekleed.
Plotseling bewust geworden van zichzelf, trok ze haar benen op en omklemde ze stevig met haar armen. Haar gezicht verborg ze achter haar knieën.
Ze schokschouderde en draaide haar hoofd af van Phil.
“Ga nou niet zitten grienen”, kreunde hij.
“Je laat me altijd in de steek”, snikte ze.
“Dat is niet waar. En ik kom snel weer terug”, troostte hij.
“Die kans is niet eens zo groot en dat weet je best”, zei ze droef. Ze liet zich op haar zij vallen met haar armen nog steeds om haar benen heen.
“Toe nou”, probeerde hij.
“Nee”, snauwde zij.
“Ik moet gaan”, zei hij. Hij pakte zijn schoenen op en liep naar de deur van de hotelkamer.
Zij sprong uit bed, rende voor hem uit en versperde hem de weg naar de deur.
“Ik laat je niet gaan”, krijste ze hysterisch.
“Je maakt jezelf belachelijk, Dorothy”, sprak hij autoritair.
“Dat kan me niet schelen. Ik laat je niet gaan”, krijste zij opnieuw.
Hij gnuifde en probeerde met zijn arm haar weg te duwen. Ze gaf niet mee. Hij gaf haar een por in haar buik, maar ze bleef standvastig.
Hij sloeg haar met de vlakke hand in het gezicht. Van de schrik en de pijn liet ze zich vallen. Ze bleef rillend en snikkend op de grond liggen.
“Ik laat je niet gaan. Ik wil alleen maar dat je van me houdt”, zei ze ontredderd.
“Ik hou ook van je. We hebben het er nog wel over”, zei hij kribbig en stapte over haar heen. Hij smeet de deur achter zich dicht.
Het zonlicht liet een grillige schaduw achter op haar heup.

Toen ik haar in ‘t café aansprak, stootte ik mijn hoofd tegen een pilaar. Macho haalde ik mijn schouders op en begon haar omstandig te versieren, maar ze leek geen oog voor mij te hebben. In plaats daarvan gilde ze het uit: “Je bloedt! Je bloedt!” Ik haalde mijn vingers door mijn haar en kon haar constatering niet ontkennen. Bloed drupte op mijn kleren, in mijn bier, maar bovenal op haar goed gewelfde dijen, die slechts in een klein rokje waren verpakt. “We moeten naar het ziekenhuis!”, schreeuwde ze daadkrachtig. De barman wierp mij een handdoek toe om het bloed te stelpen en zij sleurde mij mee naar de auto. In het ziekenhuis wist zij van me te ontkomen.

We vulden twee plaatsen op de driezitsbank met een zak chips in het midden. Ik schoof luid krakend chips naar binnen, waarop mijn huisgenoot mijn voorbeeld volgde. De film was ondertiteld.

Hij danst.

De weg naar schrijverschap (moeizaam en vaak onderschat):

Deze trein heeft camerabewaking om uw veiligheid te garanderen. Het personeel heeft geen toegang tot de apparatuur. Ook heeft het personeel niet het materiaal om op gewelddadige wijze bij de apparatuur te kunnen komen. Mocht u niet content zijn met deze regeling, dan kunt u desgewenst een bivakmuts dragen om uzelf te maskeren.

“Ik ben ‘t zat!”, zei hij gedecideerd.

Het was een monumentaal moment voor alles wat komen zou gaan. Ik besloot over te steken, waardoor ik een kettingreactie activeerde die zijn weerga niet zou kennen.

Ik wandelde met mijn beste vriend over een oneven trottoir op een mooie zomerochtend ergens in een vergeten jaar. Er zat kauwgum aan mijn schoen, waardoor elke stap hoorbaar werd. Mijn beste vriend, die toentertijd slechts kort mijn beste vriend was, imiteerde het geluid.

Ik keek over de haven uit en dronk een biertje. Donkere smog hing boven het industriegebied, maar de lucht boven mij was hemelsblauw. Er waren geen meeuwen hier.