Minirokje
Gepost door jorrit in Fictie op 26 februari 2005“Hallo, wie heb ik aan de lijn?”
“Ja, hallo, met Erik!”
“Zeg het maar, Erik!”
“Ik zou graag Lady In Red willen horen.”
“Sorry, die heb ik niet bij de hand. Vind je het erg als ik Wild Rose van Nick Cave in plaats daarvan draai, Erik?”
“Nou, nee. Mag ik dan wel de groeten doen?”
“Sorry, Erik, maar we moeten door.”
Hij startte de plaat en Wild Rose zwelde aan. Hij deed zijn koptelefoon af en gaf mij een zelfvoldane blik. Ik probeerde door hem heen te kijken, hopend dat hij in de lucht zou oplossen. Ik veracht hem. Zie toch dat zielige hoopje protoplasma met een brilletje, dat overbodig stukje leven. Elke minuut probeer ik te vergeten hoe ik met hem hier verzeild ben geraakt; bij dit radiostation voor het uitschot van de samenleving. Toch herinner ik het mij keer op keer beter.
Ik was toentertijd zijn vriendinnetje. Iedereen had een vriendje; dat hoorde nu eenmaal zo op de middelbare. Op een van de vele avonden dat ik van zijn geld high aan het worden was, vroeg hij mij of ik bij de radio wilde werken.
“Ik? Bij de radio?”, vroeg ik onnozel, maar vooral high.
“Ja, dan gaan we de platen draaien die de mensen willen horen. En we mogen natuurlijk overal backstage”, zei hij energiek.
“Wauw”, bracht ik uit.
Blijkbaar omdat ik niets beters te doen had begonnen wij bij een regionaal zendertje in het weekend holle popnummertjes te draaien. Vreemd genoeg hadden we daar succes mee. Binnen een jaar wist hij zendtijd bij een nationaal station te regelen onder voorwaarde dat een van ons zich meer naar de achtergrond verplaatste. “Twee mensen tegelijk op de radio, dat is echt te veel. Een van jullie moet tweede man worden. Of tweede vrouw.” Zo werd er gezegd.
Bescheiden als ik was, maar misschien ook wel wat gereserveerd, hopende op iets beters, zei ik dat ik die taak wel op me wilde nemen. Ik vervloek de dag dat ik me zo liet naaien.
Uit eigen vrije wil ben ik zijn sloofje geworden en zijn slet als hem dat uitkomt. Elke keer als het onderwerp van de dag een vrouw betreft, of iets met vrouwen te maken heeft, word ik erbij gesleurd alsof ik een kenner ben van cupgroottes, anale seks, het scheren van elk denkbaar lichaamsdeel enzovoorts. En als ik een tikkeltje chagrijnig overkom, verwijt hij mij publiekelijk dat ik last heb van mijn maandstonden. Ik ben werkelijk de enige vrouw die wekelijks lijkt te menstrueren. Geef mij een pistool en ik … ik …
“Ik lees hier zojuist in de krant dat vrouwen, die regelmatig met minirokjes op het werk komen, meer kans hebben op een salarisverhoging. Linda, twee vragen, wat vind jij en waar is je minirokje?”
Ik zuchtte diep en zette mijn koptelefoon op.
