wafel.org

We vulden twee plaatsen op de driezitsbank met een zak chips in het midden. Ik schoof luid krakend chips naar binnen, waarop mijn huisgenoot mijn voorbeeld volgde. De film was ondertiteld.

Ik vroeg om een plaspauze. Mijn huisgenoot stopte de band en wij keken naar een zwart scherm. Toen ik mijn eigen reflectie in het scherm ontwaarde, rolde ik van de bank af.
“Wat is er?”, vroeg mijn huisgenoot. Ik draaide en schudde mijn hoofd, terwijl ik naar het scherm tuurde.
“Mijn hoofd”, antwoordde ik en vervolgde na een adempauze, “Het is zo groot.”
“Niet anders dan anders”, constateerde mijn huisgenoot vluchtig.
Ik raakte in paniek. “Maar zo herinner ik het mij niet”, sputterde ik wanhopig.
“Toch is het jouw hoofd”, zei hij berustend.
“Nee, dat is het niet, er is iets mis met scherm!”, riep ik, terwijl ik naar de spiegel in de gang rende.

Hij stond op en liep me achterna.
“Ga nou maar plassen.”

Ik stond voor de spiegel met mijn handen mijn hoofd te pletten.
“Waarom wordt ‘ie niet kleiner?”, zei ik, daarna nog enkele malen “Waarom” echoënd.
“Het is genetisch, denk ik”, zei hij onverschillig. “Ga nou maar plassen”, herhaalde hij.
Nog natrillend van de angst liep ik naar het toilet.

“Jezus, wat is mijn urine geel!”
Ik stormde het toilet uit.

Hij danst.