De afgelopen maanden zijn een gekkenhuis voor mij geweest, en de komende maanden zullen niet veel rustiger worden. Afstuderen schijnt toch wat tijd te kosten, en daar had ik niet echt op gerekend.

Ik heb net e.e.a. gelezen op je website, en je hebt niet stilgezeten. Eerlijk gezegd vond ik dit weer van ouderwetse klasse, hoewel Deborah daar schijnbaar anders over denkt. Wanneer ga je eens schrijven met het doel het ook uit te geven?

Salut,
Jeroen

Je begint bijzonder. Die eerste twee zinnen klinken geweldig en intrigeren enorm.
Je hebt een soepele stijl waarmee je me gemakkelijk door het verhaal leidt, er waren geen haperpunten waarbij ik zou kunnen stoppen met lezen en ik was daar ook niet naar op zoek.
De richting die je hebt gekozen voor het verhaal is origineel.

Toch is dit geen verhaal waar ik over na blijf denken, geen voltreffer dus.
Waarom niet?
Omdat de personen niet levend genoeg zijn.
In andere verhalen breng je ze soms tot leven door dialogen, door de zintuigen er bij te betrekken - tijdens het lezen van jouw kerstverhaal van vorig jaar kreeg ik het behoorlijk warm, als ik het me goed herinner.
Details, zoals de felgekleurde tuinkabouter, zijn goed. Maar je gebruikt ze te weinig bij je personen, denk ik. Een beschrijving van ‘je’ zwijgende zwangere vrouw zou de ruzie al veel echter maken, waardoor het ook voor de lezer persoonlijker wordt - en minder vergeetbaar.

Ik zie het verhaal als een geraamte met wat organen - toegegeven, met een strak velletje eroverheen. Maar ik ben er van overtuigd dat je het van pezen, spieren en welgeplaatste vetkussentjes kunt voorzien. En ik hoop dat je dat doet!

Groeten, Deborah