Een beter leven
Mijn adem stokte even toen ik haar zag door het raam van een naamloos zelfbedieningsrestaurant. Ze was nog steeds oogverblindend mooi.
Ze droeg een helwitte jurk met een laag uitgesneden hals, die zo losjes over haar lichaam was gedrapeerd, dat ze er elk moment uit leek te kunnen ontsnappen. Over haar schouders vielen de weelderige lokken van haar rode haar, waarvan ik wist dat het niet van nature rood was, maar evenzo goed het gevoel gaf dat ze met rood haar was geboren. Terwijl ze liep, deinden haar haren en de plooien van haar jurk mee op de sierlijke bewegingen die ze maakte. Ze had een blos op haar gezicht en lachte met verliefdheid in haar ogen.
Naast haar liep een man, die in schoonheid haar antipode leek te zijn. Zijn hoofd, dat nog het meeste weg had van een gigantische gloeilamp, balanceerde op een veel te smalle nek, dat niet meer dan een fragiel luciferstokje was tussen zijn wanstaltige hoofd en schouders. Zijn ledematen waren in de lengte een paar maten te groot uitgevoerd, zodat hij noodgedwongen zijn broek met een stevig aangetrokken riem moest ophouden. De donkere ogen in zijn holle oogkassen en de domme grijns op zijn gezicht verrieden dat inteelt mogelijk een rol bij zijn verwekking had gespeeld, hoewel hij zo’n gezicht ook had kunnen krijgen door langdurige mishandeling of ondervoeding. Het leek hem verlegen te maken en de stappen die hij zette waren slungelig en onoprecht.
Hij boog zich naar haar toe en fluisterde iets in haar oor, waarop zij schaterend begon te lachen. Mijn adem stokte opnieuw, toen ik daarop zijn spitse vingers, die niet meer dan botten met vel waren, even amicaal over haar rug gleden. Had zij een relatie met hem?
Het was schier onmogelijk dat deze man haar romantisch had weten te beroeren - het was het soort man dat in cafés altijd alleen wordt gezien - en toch liet ze zich betasten door hem en lachte zelfs om zijn grappen.
Misschien was dit haar wraak. Misschien was dit haar manier om mij terug te pakken voor alles wat ik haar had aangedaan. Kosten noch moeite had ze gespaard om hier in dit gat ergens in Verweggistan een nieuw leven te beginnen. Zonder mij. Met hem.
Ze stonden nu bij de kassa. Zij voerde hem druiven. De man achter de kassa lachte vriendelijk naar ze met ongewoon witte tanden, die sterk contrasteerden met zijn zongebruinde huid. Hij had een strak shirtje aan, waaronder spierbundels schuilgingen, die het resultaat waren van vele jaren intensief fitnessen. Zijn zelfverzekerde uitstraling kon men het beste omschrijven als roekeloze jeugdigheid, waar zij wellicht vroeger als een blok voor was gevallen. Het was een adonis.
Hij was nu duidelijk aan het proberen met haar te flirten; hij gooide zijn lange, blonde haren telkens naar achteren en lachte continu, maar aan de schokkerige bewegingen van zijn handen kon je zien dat hij moeite had om zichzelf uit te drukken. Het had ook geen zin. Zowel zij, als haar sullige kompaan, reageerden niet op zijn avances en bleven gebiologeerd naar elkaar kijken.
Ik had ergens wel medelijden met de man achter de kassa. Hij verdiende beter dan op zo’n manier afgewezen te worden. Ze had hem niets gegeven. Geen glimlach of een knipoog.
Ik zuchtte en haalde vanonder mijn jas een Beretta 9mm tevoorschijn. Ik schoof het magazijn erin en voelde hoe de adrenaline begon te stromen.
Het speet mij dat de man achter de kassa slachtoffer zou worden van een crime passionel. Hij had mij niets misdaan. Ik deed een schietgebedje voor hem en bad dat het hiernamaals hem een beter leven zou schenken. Vervolgens laadde ik mijn pistool, liep het restaurant in en opende het vuur.
april 3rd, 2006 at 9:44 am
En laat die intro credits maar over het scherm rollen. Ik vond toch altijd al dat Tarantino een nieuwe script writer nodig had.