Atelier Jansen & Jansen
De telefoon ging. Het was niet elke dag dat hij wakker werd met een kater die zijn schedel leek te splijten, maar dit was een van die dagen. Hij ging rechtop op de bank zitten en probeerde voor een moment naar een vast punt te staren. Dit ging. Dronken was hij niet in ieder geval niet meer. Hij graaide naar de telefoon en nam op.
“Wat?”
Eventjes hoorde hij enkel ruis. Langzaam kwam de stem aan het andere eind op gang.
“Is dit atelier Jansen & Jansen?”
“Zover ik weet wel”, zei Jansen.
“Ja dus. Ik zou graag een kunstwerk willen laten maken”, zei de stem.
Jansen klemde de hoorn tussen zijn schouder en oor en begon een sjekkie te rollen.
“Van wat?”
“Mijn vrouw.”
Jansen likte zijn sjekkie dicht en haalde zijn neus op.
“Stuur haar maar langs”, zei hij en gooide de hoorn erop.
Een half uur later stond ze bij hem voor de deur. Hij liet zijn blik over haar lichaam gaan.
“Wat?”, vroeg ze.
“Draai je eens om”, zei hij. Ze draaide zich om.
“Goed, lijkt me allemaal in orde. Kom binnen”, zei hij. Ze volgde hem het atelier in.
“Het wordt een naaktportret. Achter het scherm kan je je uitkleden.”
Hij rolde een nieuw sjekkie en stak deze aan. Hij tikte zijn as af op de grond. Aarzelend kwam ze vanachter het scherm vandaan, terwijl ze met haar jurk tussen haar armen geklemd haar schaamdelen bedekte. Ze liep op haar tenen om zo min mogelijk met het aangekoekte vuil op de vloer in aanraking te komen. Hij stond op en liep naar haar toe.
“Weet u zeker dat dit een goed idee is?”, zei ze. Ze keek beteuterd.
Hij pakte de jurk beet en begon er langzaam aan te trekken. Zonder tegen te stribbelen, liet ze de jurk gaan. In het schemerige licht van het atelier waren de contouren van haar rondingen nog goed te zien. Hij zette haar op een stoel en probeerde verschillende poses, waarbij hij zijn handen langdurig over haar lichaam liet glijden. Ze gaf geen kik. Toen hij tevreden was met de stand, liep hij naar zijn ezel en begon te schilderen.
Het was een week later. De telefoon ging.
“Met Jansen.”
“Wij moeten eens praten. Ik heb net het schilderij binnengekregen en kan niet zeggen dat ik erg te spreken ben over het resultaat”, zei de man. Jansen herkende de stem als de man van de vrouw die hij verleden week had geschilderd.
“Oh, hoezo?”, zei Jansen.
“Nou, allereerst, ze is niet naakt.”
De man klonk geïrriteerd.
“Was dat deel van de opdracht?”, vroeg Jansen.
“Nee, maar waarom moest mijn vrouw zich dan uitkleden?”
Jansen keek zwijgend naar zijn nieuwe klant, die naakt op de stoel zat. Ze bleef onbeweeglijk stil zitten om niets aan de pose te veranderen. Alleen haar ogen schoten heen en weer.
“Doet u dit wel vaker? Misbruik maken van uw klanten?”, schreeuwde de man.
“Misbruik? Ik heb haar anders niet horen klagen”, zei Jansen.
“Ik weet genoeg. Wij stappen naar de politie!”
De man sloeg de hoorn erop.
“Ik heb haar in haar essentie geschilderd; een preutse vrouw”, zei Jansen nog. Hij haalde zijn schouders op en liep terug naar zijn ezel.