wafel.org

Het is vakantie. Ik word kaal. Nu zou het geen schande hoeven zijn om kaal te worden. Heel veel mannen en een enkele op testosteron trippende vrouw zijn zo kaal als een knikker. Niets nieuws onder de zon. Het is alleen de manier waarop, die mij zo steekt. Het gebrek aan lijden en het overschot aan apathie; haren die onopgemerkt van mijn schedel dwarrelen, het donzige nestje ’s ochtends op mijn kussen en het enkele haartje dat op mijn schouder is blijven liggen. En waar is de strijd gebleven? Waar zijn de pijnscheuten en de continue irratie die vergezeld zouden moeten gaan met het vallen van elke soldaat? Nu rest mij enkel een depressie en een hoopje haar om bij te grieven. Het maakt mijn ziel kaal. Geen herinnering die kracht geeft, slechts de talloze uren die ik in de badkamer heb doorgebracht waar ik vergelijk hoe mijn haar vroeger was ten opzichte van nu. Voorzichtig met mijn vingers door mijn haren, alsof het een kwetsuur betreft, op zoek naar verborgen kale plekken. Och, lichaam, vecht toch terug. Geef me niet het gevoel dat dit onze eerste nagel aan het graf is. Laat me leven!

Teleurgesteld keek ik van de spiegel weg. Ik deed het badkamerlicht uit en sjokte naar mijn bed. Morgen zou ik weer moeten werken. Misschien is het wel goed als ik even mijn zinnen verzet. “Ik laat het gaan. Ik laat het van me afvallen”, dacht ik bij mezelf. “Als een haar op mijn hoofd”, vulde een plotselinge gedachte mij aan. “Geen haar op mijn hoofd, die nu nog aan slapen denkt”, sprak ik grimmig.

Gesloopt door de nacht liep ik het kantoor binnen. Na de gebruikelijke plichtplegingen van “Goedemorgen” en “Wil er iemand koffie?”, werd mij gevraagd hoe mijn vakantie was. “Ach”, zei ik, “een beetje kort.” We lachten allemaal beleefd.