Ballonvaarder
Gepost door jorrit in Fictie op 29 mei 2003“Ik ben ‘t zat!”, zei hij gedecideerd.
Ik schrok op uit een dagdroom.
“Ik ben ‘t ook zat! Wat zijn we zat?”, guitte ik.
“Dit alles. Mijn studie, alles.”
Hij staarde naar de palmen van zijn handen. Ik bekeek ze ook even. Ik wilde hem wat activeren.
“Wat zou je dan willen doen?”
“Ik wil ballonvaarder worden”, zei hij en keek op.
Ik gnuifde even.
“Is daar überhaupt een markt voor?”, zei ik schamper.
“Doet dat er toe? Het is mijn droom!”, zei hij verontwaardigd.
“Maar je hebt hoogtevrees! Je mijdt roltrappen. Je stond altijd te navelstaren als de rest van ons bomen in klommen.”
“Het is mijn droom! Maak mijn droom niet stuk!”, riep hij wanhopig en begon te snikken.
Dit was niet mijn bedoeling. Ik voelde spijt.
“Het is wel stoer, natuurlijk”, probeerde ik hem op te beuren.
Geen reactie.
“En de dames zullen onder de indruk zijn. God, ik moet opeens denken aan al die dames wier harten jij zult veroveren.”
Hij hield op met snikken.
“Ze zullen aan je vragen: ben jij niet bang, zo hoog in de lucht. En jij zal antwoorden: soms wel, maar dat hoort nu eenmaal bij het werk. En ze zullen in zwijmel vallen en jou overal kussen, alsof ze bang zijn jou kwijt te raken. Het is tenslotte een heel romantisch beroep; ballonvaarder”, schetste ik, terwijl ik zijn reactie probeerde te peilen.
“Ik … ik … ik doe het gewoon!”, stamelde hij.
“Goed zo, jongen. Laat je niet ontmoedigen door mij.”
Hij sprong op en spurtte weg, terwijl ik hem met gefronste wenkbrauwen nakeek.
