Taal is zo’n frustratie
Ik wandelde met mijn beste vriend over een oneven trottoir op een mooie zomerochtend ergens in een vergeten jaar. Er zat kauwgum aan mijn schoen, waardoor elke stap hoorbaar werd. Mijn beste vriend, die toentertijd slechts kort mijn beste vriend was, imiteerde het geluid.
“Hoe bevalt het schrijversvak?”, vroeg hij, toen het geluid van klevende kauwgum vervaagde.
“Best, ik mag niet klagen”, antwoordde ik.
Hij liet zien dat hij onder de indruk was. Dat deed mij deugd. We kuierden verder over het trottoir.
“Taal is zo’n frustratie”, voegde ik toe.
Mijn beste vriend reageerde niet.
“Een palindroom is geen palindroom, van het woord anagram is geen anagram te maken om nog maar te zwijgen over de vele verschillen tussen de oude en nieuwe spelling!”, oreerde ik.
“Tjonge”, sputterde hij. Ik knikte instemmend.