wafel.org

Ik wandelde met mijn beste vriend over een oneven trottoir op een mooie zomerochtend ergens in een vergeten jaar. Er zat kauwgum aan mijn schoen, waardoor elke stap hoorbaar werd. Mijn beste vriend, die toentertijd slechts kort mijn beste vriend was, imiteerde het geluid.
“Hoe bevalt het schrijversvak?”, vroeg hij, toen het geluid van klevende kauwgum vervaagde.
“Best, ik mag niet klagen”, antwoordde ik.
Hij liet zien dat hij onder de indruk was. Dat deed mij deugd. We kuierden verder over het trottoir.
“Taal is zo’n frustratie”, voegde ik toe.
Mijn beste vriend reageerde niet.
“Een palindroom is geen palindroom, van het woord anagram is geen anagram te maken om nog maar te zwijgen over de vele verschillen tussen de oude en nieuwe spelling!”, oreerde ik.
“Tjonge”, sputterde hij. Ik knikte instemmend.

Ik keek over de haven uit en dronk een biertje. Donkere smog hing boven het industriegebied, maar de lucht boven mij was hemelsblauw. Er waren geen meeuwen hier.

“Ze zeggen dat ik begiftigd ben”, riep ik, terwijl ik de brief in mijn handen verder las.

Een oude vriendin belde mij laatst op. Ik schrok, maar dat liet ik niet merken. We spraken over koetjes en kalfjes en voorzichtig probeerde ik wat herinneringen op te halen.

“Hij is momenteel de jongste schrijver van Nederland en ook informaticastudent: Jorrit Kronjee. Welkom in de studio”, kondigt Henk van Dorp aan.