wafel.org

Als ik oude opnames van komedies met een beschamende belichting zie, word ik meestentijds door een gevoel van melancholie overmand aan het einde van de film. Niet zozeer omdat ik mij zo betrokken voelde bij de film of dat het einde zelf mij zo diepgeroerd heeft, maar omdat geluk nu voor eeuwig is vastgelegd.
Die saamhorigheid onder de acteurs - vaak te zien bij de aftiteling -, die inmiddels allang verbroken en vervlogen is, is zo ontroerend dat ik er gerust een potje om kan gaan grienen.
Sommigen van de acteurs overlijden, anderen spelen daarna nog enkele onbeduidende rollen en weer anderen worden echte sterren en verklaren openlijk dat ze seksueel misbruikt zijn (of dat ze alles geplaybackt hebben). Het kan me niet deren; ze zijn allemaal schuldig aan elkander verlaten.
Ze hebben het serene geluk verstoord in plaats van het te koesteren. Wat is er schoner dan een vriendschap? Streven we niet allemaal geluk na?
Er kan maar een reden voor dit gedrag zijn: al dat intieme geluk, al die vriendelijke plagerijtjes, het is allemaal gefingeerd. Opgeklopt zodat de filmmaatschappij eendrachtig naar buiten kan komen en een gezellige, kleinburgerlijke productie naar de huiskamer kan brengen.
En met die gedachte bekijk ik voortaan mijn films, hopend tijdens de epiloog een geveinste emotie te kunnen waarnemen om mijn nijd te bevestigen.

Op TV zag ik een man, die ternauwernood een ongeluk had overleefd, maar tegen een hoge prijs: beide benen was hij kwijtgeraakt. De interviewer vroeg hoe dit gemis op hem had uitgewerkt. De man wist te vertellen dat hij veel moeite heeft gehad zich aan te passen in een maatschappij waar benen regeren. En nog steeds heeft de man het gevoel vaak ongewenst te zijn in ruimtes, waar hij met zijn rolstoel niet naar binnenkomt. Een oproep aan iedereen in de naaste omgeving van de man op TV: heb begrip en hak uw benen eraf. Zo hoeft niemand nog een buitenbeentje te zijn.

Onlangs was een trambestuurder van de RET gewond geraakt, nadat een lastige passagier hem op het hoofd had geslagen.

Ik stond gisternacht in het donker naar mijn radio te luisteren, terwijl achter mij een ramp geschiedde, waar de mensheid nog lang niet over uitgesproken zou zijn en een diepe groef in onze gemeenschappelijke ziel zou achterlaten. Voor mij stonden een tweetal mannen, die geconcentreerd probeerden te luisteren wat erop de radio werd gezegd. Zelf stond ik naar de sterren te turen in de hoop intelligent leven aan het firmament te zien verschijnen. Onderwijl werden wij drieën onder de voet gelopen door brandweerlui, die naarstig hun wagen schoonmaakten, voordat ze uitgezet zouden worden. Vanavond ga ik weer op pad.

Buschauffeurs hebben om een onverklaarbare reden de pik op mij, met hun loerende ogen en hun verwijtende gezichten. Als ik mijn studentenkaart - het toonbeeld van liefdadigheid - ter inspectie toon, vallen hun ogen weg in de slagschaduw van hun oogkassen en is de beleefdheid onmiddellijk verdwenen. Ze weigeren mij een teken van bevestiging te geven; met onuitgesproken afkeur bezien ze mij. Ik mag doorschuifelen. Schielijk moet ik een plaats of een stang voor houvast zien te vinden, vermits ik anders languit in het gangpad lig, zoekend naar mijn tanden.

Toen ik onlangs door een van de andere sexe werd benaderd en volmondig op de wang werd gezoend, waarbij een voelbare plakkaat slijm werd achtergelaten, bedacht ik dat de schepping van de mens andersom is verlopen dan wordt beweerd. God begon bij ons hoofd, omdat het hoofd het centrum van ons zijn is. Daarna schiep hij de armen, zodat wij in staat zijn om ons te beschermen tegen gevaren van buitenaf (zoals een onverwachtse, kleffe zoen op een onverhoed moment door een onverhoopte dame). De borst werd het verbindingsstuk voor de armen en kon tevens gebruikt worden voor een bloedcirculatiesysteem, een ademhaling en een verteringsstelsel. Om ons gestalte te geven creëerde God de benen en voorzag ze met voeten om kwaadwillenden met een lucht van riekend tenenkaas te verjagen. We horen dus op ons hoofd door het leven te gaan!

Maandag