wafel.org

De schrijver vraagt uw integriteit. Tot dusver is de schrijver erin geslaagd telkenmaal een miniatuur af te leveren naar ieders wens. De schrijver is daarentegen een getormenteerde ziel, die niet in staat is daags een ultrakort verhaal te concipiëren naar ieders genoegen. Sterker nog, de schrijver heeft zijn twijfels bij menig verhaal dat de afgelopen tijd hier is beland. Wanhoop echter niet, de schrijver gaat op het moment een fase door, die door velen als een moment van bezinning kan worden beschouwd. Sceptici zouden zeggen dat de schrijver de lust om te schrijven heeft verloren en een nieuw elan moet vinden, alvorens de pen weer ter hand te nemen. Hiervoor uw begrip, nogmaals.

De hele club stond hossend en lallend op het dak feest te vieren ter ere van ons vijfjarig bestaan. Vijf jaar bestaan is op zich niet een prestatie, maar bij gebrek aan evenementen hebben we dit als feestmoment uitgekozen. De leden van de club waren het er roerend mee eens en laafden zich aan drank en muziek. Ik leunde over de balustrade en rochelde af en toe naar beneden. Iemand stootte mij aan.

Een gesprek in de wachtkamer bij de dokter:

Toen ik vanmiddag de zon op mijn aangezicht liet gloren en de wereld met een ongekende gemoedelijkheid bezag, ontdekte ik een vlieg tussen de voegen van de gelegde stenen. Nu was mijn ontdekking van korte duur, want de vlieg - alsof mijn blik hem verontruste - was gevlogen. Het duurde niet lang voordat ik ontdekte wat zijn nieuwe schuilplaats was geworden. Altijd is de vlieg in beweging, want alles moet ontdekt worden. De vlieg is zijn eigen vliegtuig om op zijn vakantiebestemming aan te belanden. De vlieg lijdt niet onder jetlags of slapeloosheid, want hij hoeft niet te dutten. De vlieg is een echte nachtbraker.

“Zullen we wat afspreken?”, vroeg zij spontaan.

“Als je zelfmoord pleegt, ben je niet bang dat iemand je verleden ontdekt, maar dat je toekomst geen kansen meer bevat”, bedacht ik toen ik het toilet doorspoelde. “Een gelukkig mens is geen filosoof”, mijmerde ik toen ik languit op de bank naar het plafond lag te staren. “Als alle leugens waar zijn, kan ik iedereen voor leugenaar uitmaken”, mompelde ik terwijl ik de televisie uitklikte. “Een seconde is een eeuwigheid voor degene die maar een minuut te leven heeft”, constateerde ik, toen ik naar mijn horloge keek. “Spoed is een teken dat de mens uiteindelijk zal falen in zijn neurotische drang om de wereld te ordenen”, zei ik binnensmonds, terwijl ik met mijn trappers peddelde.

“Zijn gezicht is weggeslagen”, deelde de inspecteur aan zijn taperecorder mee.

Het zwembad was nagenoeg leeg. Iemand trok ingetogen baantjes en zigzagde stukken voor de afwisseling. Ik stond aan de kant met een scherf in mijn voetkussen en een spoor van bloed achter mij.

Het is zeldzaam dat ik overdonderd word door een enkele zin van een schrijver. Ik ben spaarzaam in mijn complimenten, maar ik vermoed dat de gevestigde Nederlandse schrijvers - die mijn aandacht als lezer mogen genieten - daar niet rouwig om zullen zijn. (Ik probeer slechts een context, van waaruit ik spreek, te scheppen voor de sporadische bezoeker.)

Een man belde. Hij vroeg: “Waarom heb je geprobeerd mij te bereiken? Je weet hoe ik gesteld ben op mijn privacy.”