wafel.org

Het leven is zo vluchtig dat onderwijl miljoenen planeten uitdoven en miljarden sterren worden geboren.

Bij de eindhalte van de wereld stonden we te wachten op de bus, die we al in de verte zagen naderen. Een enkeling verschoof wat onrustig en probeerde uit te kienen waar de bus zou stoppen in de hoop een goed plaatsje te krijgen. Ik probeerde mij voor te stellen hoe de buschauffeur eruit zou zien en vroeg mij af of de buschauffeur hetzelfde deed met zijn passagiers.

Poes vermist!

“Luister, doodgraver, dit is grafschennis!”, brulde ik.

Als Boeddha werkelijk Verlichting heeft gevonden, waarom besloot hij dan zich nog 40 jaar in aardse misère te wentelen?

Toen ik vandaag door een betoverd bos wandelde stuitte ik op een elfje, dat laveloos op een boomtak lag. Ik stelde mij voor.

Het was muf en rook er naar urine. Ik zat in een versleten crapaud kaartje te leggen met een invalide man.

Uw schrijver is onverwachts dronken gebleken.

Tip van vandaag (en ter voorkoming van hachelijke situaties): het gnuivende geluid van een eerste, ontpoppende lach kan nog altijd verhuld worden met het schrapen van de keel of de aanzet tot een hoest. Gebruik met mate.

We hadden allebei een driewieler en deden wie het hardst kon verongelukken. Ik had me goed voorbereid en tomatensaus met wat water verdund, zodat het op echt bloed leek. Mijn buurjongen was niet zo doordacht, maar reed des te roekelozer. Zijn drie wielen rammelden vervaarlijk als hij bochten nam, zijn blik was verwilderd. Ik probeerde hem bij te houden en gaf mijn trappers alles wat ik had. Hij moedigde mij onverstaanbaar aan, omdat hij enkele stompjes tanden, als trofees, onder zijn tong bewaarde. We zouden toch allebei in het ziekenhuis belanden. Dat stond buiten kijf.