Twee gezichten
Toen ik vandaag door een betoverd bos wandelde stuitte ik op een elfje, dat laveloos op een boomtak lag. Ik stelde mij voor.
“Ieder mens heeft twee gezichten”, zei hij met zijn ogen enigmatisch toegeknepen.
“Ieder mens?”, vroeg ik verbaasd. Hij klom van de boomtak af en stond nu recht voor mij. Ik keek op hem neer.
“Ieder mens”, verzekerde hij stellig.
“Dus ook jij en ik?”, vroeg ik, nog steeds ongelovig.
“Nee, alleen jij, ik ben geen mens”, antwoordde het elfje, “ik heb slechts één gezicht zoals je ziet.”
“Daar had ik nou nooit aan gedacht”, zei ik.
“En terecht”, zei het elfje ongedurig.
Ik zette een stap vooruit, hopend dat het elfje zou wijken, maar in plaats daarvan vroeg hij: “Wil je niet horen waarom je twee gezichten hebt?”
Ik staarde naar de boomtoppen, sloot even mijn ogen en gaf toen antwoord: “Nee, het is wel goed zo”.
Ik liep om het elfje heen en vervolgde mijn pad.