Bosje bloemen
“Als je zelfmoord pleegt, ben je niet bang dat iemand je verleden ontdekt, maar dat je toekomst geen kansen meer bevat”, bedacht ik toen ik het toilet doorspoelde. “Een gelukkig mens is geen filosoof”, mijmerde ik toen ik languit op de bank naar het plafond lag te staren. “Als alle leugens waar zijn, kan ik iedereen voor leugenaar uitmaken”, mompelde ik terwijl ik de televisie uitklikte. “Een seconde is een eeuwigheid voor degene die maar een minuut te leven heeft”, constateerde ik, toen ik naar mijn horloge keek. “Spoed is een teken dat de mens uiteindelijk zal falen in zijn neurotische drang om de wereld te ordenen”, zei ik binnensmonds, terwijl ik met mijn trappers peddelde.
“Had je niet wat eerder kunnen komen?”, vroeg zij.
“Beter laat dan nooit”, antwoordde ik, terwijl ik haar een haastig geplukt bosje bloemen overhandigde.