Een enkele zin
Het is zeldzaam dat ik overdonderd word door een enkele zin van een schrijver. Ik ben spaarzaam in mijn complimenten, maar ik vermoed dat de gevestigde Nederlandse schrijvers - die mijn aandacht als lezer mogen genieten - daar niet rouwig om zullen zijn. (Ik probeer slechts een context, van waaruit ik spreek, te scheppen voor de sporadische bezoeker.)
Zo las ik laatst, terwijl ik dommelend op de bank lag, een boek van Maarten ‘t Hart, Een vlucht regenwulpen genaamd. Al enige tijd probeer ik mij daar doorheen te worstelen en ik kan mededelen dat ik daarin vorderingen maak.
Bij pagina 137 trof ik daar een zin aan, waarmee een antwoord wordt gegeven op een vraag, die ik mij nooit heb gesteld. Voor de volledigheid reciteer ik hier de zin: ‘Voor rationeel klinkende overwegingen is nooit een emotie gezwicht’.
De zin is vrij formeel gesteld en is zonderling tussen al de emotionele rompslomp die ‘t Hart de afgelopen 136 pagina’s schoorvoetend erbij heeft gesleept, maar is voor hem een rationalisatie van zijn eigen emotionele excessen. En juist dat is zo frappant, want hij heeft zonder meer gelijk.
Het verafgoden van de ratio en de verwerping van het gevoel heeft mij de afgelopen jaren slechts leed aangedaan, waar ik mijn ratio weer op liet botvieren, waar ik nog meer leed voor terugkreeg.
Er rest mij niets anders dan opnieuw te beginnen. Ik zal mijn emotie moeten verkennen en betasten, maar vooral zien te koesteren, want zo’n revelatie overkomt mij zelden weer.