Dagboek van een rat
Maandag
Vandaag ontdekte ik een grote familie ratten, die zich achter het keukendeurtje hadden verschanst, ongetwijfeld om mij te bespringen bij enig teken van onoplettendheid. Ik had echter al veel eerder het kastje opgegeven en mijn levensmiddelen zeer bewust in andere kastjes opgeslagen. Daarom trof ik ook meerdere generaties ratten aan, waarbij de tekenen van inteelt zeer duidelijk zichtbaar waren.
Dinsdag
Ik heb vandaag de moed gevat om het kastje uit te ruimen. Ik heb het van de muur losgekoppeld om te laten luchten in de tuin. De stank was ondragelijk, maar ik bleef onverdroten weerstand bieden. Met een wasknijper op mijn neus geklemd schakelde ik de hogedrukspuit aan en maakte de binnenzijde van het kastje schoon. Het was een mistroostig gezicht om al die ratten jammerlijk om zien te komen in de allesvernietigende straal van mijn hogedrukspuit. Ik besloot de schattigste in leven te houden.
Woensdag
De rat beloonde mijn genade met een nestje ratjes. Ik heb geen verstand van zwangere ratten, dus een inschattingsfout was snel gemaakt, maar nu achteraf bezien was ze inderdaad wat vadsig. Nadat ze mij een aantal keren had gebeten - om haar nest te verdedigen - heb ik de kat op haar nest losgelaten. Ik vergeleek de resultaten van de aangebrachte moordpartij met Darwins bevindingen en concludeerde dat de rat als soort ten dode is opgeschreven.
Donderdag
Mijn kat gedroeg zich raar (om de haverklap braken en haar overheerlijke, maar vooral erg kostbare voedsel negeren), dus ik ben met mijn kat naar de dierendokter geweest. Ik was bezorgd dat mijn kat in een rat zou gaan muteren en voortaan alleen voedsel zou eten wat ratten lekker vinden, maar de dierendokter wist raad. Hij gaf mijn kat allerlei spuitjes met exotische namen en overhandigde mij ook nog een berg medicatie. Omdat ik ook gebeten was heb ik thuis aangekomen ook wat pilletjes genomen - ik ben benieuwd of het werkt.
Vrijdag
Ik zag dat ik nog wat rattengif in huis had. De houdbaarheidsdatum was verstreken, dus mij is niets kwalijk te nemen. Ik kan mijn kat niet meer vinden. Gisteravond, na het schrijven in mijn dagboek, heb ik hem buitengezet, want hij kwam niet meer op eigen kracht door het kattenluikje. Het zijn tenslotte nachtdieren, die moeten zo’n pleziertje niet uit de weg gaan. Aan het eind van de dag heb ik pamfletten gemaakt, zoals ze in westerns hebben: met WANTED erop en een ontiegelijk hoog bedrag. Ik heb het ook op een paar auto’s geplakt in de hoop dat ze door de stad gaan rijden met mijn pamflet erop.
Zaterdag
Mijn buurman heeft mijn kat teruggebracht. Hij zei dat hij niet kon begrijpen dat ik hem al a priori kwijt was, omdat hij al die tijd in de heg tussen onze tuinen beklemd heeft gezeten. Hij zei smalend dat ik vast dat bedrag niet ga betalen. Uiteindelijk heb ik hem in monopolygeld uitbetaald. Mijn kat heeft ondertussen zijn eigen staart afgebeten en het lijkt erop dat zijn hele achterwerk is verlamd. Misschien komt hij vanavond weer wat tot leven als ik hem weer in de tuin zet.
Zondag
Mijn kat is verdronken in mijn vijvertje. Ik ontdekte het toen ik van de kerkdienst terugkwam. Mijn buurvrouw zag het ook en zei dat ik een dierenbeul ben. Ik antwoordde dat het een typisch geval van passieve euthanasie was en daar had ze niet van terug. Volgens mij weet ze ook niet zo goed wat het betekent. Vannacht ga ik mijn kat begraven onder de tuinkabouter van de buren, omdat mijn buren altijd zo betrokken zijn geweest bij het wel en wee van mijn kat.