wafel.org

Hoewel wafel.org zojuist naar een nieuwe plek is verhuisd en tevens van de laatste softwareversie is voorzien, bekruipt het gevoel mij dat ik van dit alles weinig gebruik zal maken. Toen ik begon met schrijven, was ik gedreven door passie; een passie voor literatuur, een passie om mezelf te uiten, een passie voor schrijverschap. Deze geestdrift ben ik kwijt.

Ik ben hier zeker niet rouwig om. Hoewel mijn interesses in de loop der jaren zijn verschoven, heb ik niet het gevoel dat er iets ontbreekt. Sterker nog, met alle kennis en kunde die ik heb opgedaan tijdens het schrijven, ben ik nu beter in staat om mijn ideeën te structureren en formuleren. En dat zal mij altijd bijblijven.

Ik wil mij de komende tijd verder toeleggen op mijn vakgebied. In welke vorm is nog niet geheel duidelijk. Vermoedelijk zal ik verder gaan op securetty.org (een blog over computerbeveiliging?).

Om nostalgische redenen zal deze website de komende jaren nog wel in de lucht blijven, maar er zullen hier naar alle waarschijnlijkheid geen nieuwe stukjes meer worden geplaatst.

Bij deze meld ik mij daarom formeel af.

Uw schrijver

Het is alweer dik een jaar geleden dat de aftapplicht bij de internetaanbieders werd ingevoerd. XS4ALL stond toen op zijn achterste benen en de inmiddels ter ziele gegaande burgerrechtenorganisatie Bits of Freedom dreigde met acties. Desondanks voldoen de meeste internetaanbieders nu aan deze verplichting en hoewel de problemen die XS4ALL voorzag destijds even waar waren als nu, lijkt niemand meer te klagen.

“Het is tijd”, zegt de cipier.

Opruiming bij de Gall & Gall!

Opnieuw commotie rond mevrouw Albayrak! Een pijnlijke kwestie voor de PvdA! EenVandaag trok mijn aandacht met schreeuwerige koppen, waardoor ik er meteen middenin zat; de Armeense genocide. Whodunnit?

Dit is mijn inzending geweest voor de schrijfwedstrijd, die georganiseerd was door het tijdschrift Boek. Het deel tot aan de streep is geschreven door Charles den Tex. De streep en de rest is van mijn hand. De wedstrijd is gewonnen door Set Pronk.

Vandaag ontmoette ik de man die ik een jaar geleden zelf was. Ik was door zijn voortuin heengelopen en had bij hem aangebeld.

Toen Herman Theodorus Brouwers voor het eerst inademde, blies zijn moeder haar laatste adem uit. Ze had door complicaties tijdens de geboorte veel bloed verloren en hoewel dokters nog hadden geprobeerd haar te reanimeren, bleek ze dusdanig verzwakt te zijn, dat ze niet meer te redden was. Zij stierf een uur na de geboorte van Herman.

Het eerste dat de taxateurs zagen toen ze de deuren van Herman Brouwers’ huis aan de Veerkade openmaakten, was een kolossale fontein, compleet met Poseidon en zeemeerminnen, die onmiddellijk bij binnenkomst water begon te spuiten. Daarachter stond een reusachtige replica van de Venus van Milo, die een langgerekte schaduw wierp over de marmeren vloer van de immense hal. Uit nader onderzoek bleek dat deze Venus een echte Brouwers betrof. Begonnen vanuit een frame van ijzerdraad had Brouwers met papier mâché laag na laag een kopie vervaardigd, die zo gedetailleerd was uitgevoerd, dat sommige kenners beweerden dat de echte Venus van Milo er maar kitscherig bij afstak.

Mijn adem stokte even toen ik haar zag door het raam van een naamloos zelfbedieningsrestaurant. Ze was nog steeds oogverblindend mooi.